Metody terapii dzieci autystycznych
2009-04-03
Opisy terapii stosowanych w autyzmie
Terapia Holding
Jej celem jest stworzenie więzi między dzieckiem a matką. Więź tę tworzy się lub odbudowuje poprzez wymuszony bliski kontakt fizyczny. Matka trzyma dziecko na kolanach, utrzymując z nim kontakt wzrokowy. Podczas sesji opowiada o swoich uczuciach. Niezbędnym warunkiem do uzyskania rezultatu jest ciągły, nieprzerwany kontakt matki z dzieckiem aż do momentu, kiedy dziecko osiągnie stan pełnego odprężenia.
Terapia Holding przynosi pozytywne efekty u niektórych dzieci i poprawia ich funkcjonowanie. Jest jednak bardzo kontrowersyjna ze względu na użycie siły fizycznej wobec dziecka, aby utrzymać je przy matce przez cały czas trwania sesji. Również psychiczne obciążenie matki budzi wśród specjalistów obawy przed stosowaniem tej metody.
Terapia zaburzeń sensorycznych
Umożliwia nabywanie nowych doświadczeń w procesie uczenia się, łagodzi zaburzenia w przetwarzaniu doznań zmysłowych, ułatwia dziecku odbieranie i tolerancję bodźców ze świata zewnętrznego.
Aby pomóc dziecku w złagodzeniu zaburzeń przetwarzania informacji odbieranych zmysłowych stosuje się:
- trening integracji sensorycznej wg dr Anny Jean Ayres;
- trening integracji słuchowej dr. Guy’a Berarda i prof. Alfreda Tomatisa;
- metodę kolorowych filtrów Helen Irlen.
Zmodyfikowana metoda dobrego startu
Usprawnia funkcje słuchowe, wzrokowe, dotykowo-ruchowe oraz ich integrację. Harmonizuje współdziałanie motoryki i psychiki. Została stworzona z myślą o dzieciach z trudnościami w pisaniu i czytaniu, jednak próby wprowadzenia jej do pracy z dziećmi autystycznymi dały obiecujące rezultaty.
Metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne
Polega na wykorzystaniu ruchu w celu wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka. Przede wszystkim metoda ta rozwija:
- sprawność ruchową;
- świadomość własnego ciała;
- świadomość przestrzeni i działania w niej;
- świadomość dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu.
Model TEACCH
Skrót TEACCH (Treatment and Education of Autistic and Related Communication Handicapped Children) oznacza Program Terapii i Edukacji Dzieci Autystycznych oraz Dzieci z Zaburzeniami w Komunikacji. Model opiera się na tezie, według której zachowania autystyczne są spowodowane dysfunkcją centralnego układu nerwowego. Podstawa metody to ścisła współpraca specjalisty i rodzica w prowadzeniu terapii. Pierwszym krokiem jest postawienie dokładnej diagnozy i opracowanie indywidualnego programu terapii. Wykorzystuje się tutaj elementy metody behawioralnej i terapii zaburzeń sensorycznych. Zajęcia prowadzone są według dokładnie opracowanych zasad i stałej struktury. Dzieci autystyczne bardzo dobrze odnajdują się w świecie ściśle uporządkowanym, szczególnie ważna jest organizacja czasu i przestrzeni. W realizacji tej terapii duży nacisk kładzie się na doskonalenie umiejętności potrzebnych rodzicom w pracy z dzieckiem.
Muzykoterapia
Jej celem jest zdobycie zaufania dziecka poprzez proste muzyczne improwizacje. Terapeuta próbuje nawiązać kontakt z dzieckiem, zachęcić je do naśladowania jego ruchów. Ćwiczenia ruchowe z muzycznym podkładem stymulują świadomość własnego ciała, usprawniają koordynację wzrokowo-ruchowo-słuchową.
- Metoda Knillów z elementami stymulacji polisensorycznej – polega na stymulacji zmysłów, których działanie u dzieci autystycznych jest mocno zaburzone. Ćwiczenia przy muzyce pomagają dzieciom odwrażliwić lub uwrażliwić (w zależności od rodzaju zaburzenia) dany kanał zmysłowy dzięki dostarczaniu bodźców o silnym lub słabym natężeniu. Następnie próbuje się natężenie stopniowo zmieniać. Zajęcia wyciszają i relaksują, ułatwiają nawiązanie z dzieckiem kontaktu oraz wytworzenie w nim potrzeby kontaktu i komunikowania się z innymi.
mgr Małgorzata Suszek
logopeda
|
