Integracja sensoryczna - ćwiczenia

UCISKANIE WAŁKIEM LUB PIŁKĄ

Stymulacja czucia głębokiego (proprioceptywnego), które bezpośrednio wpływa na napięcie mięśniowe, czucie własnego ciała i orientację w przestrzeni. Stymulację proprioceptywną często stosuje się jako ćwiczenie przygotowujące do terapii dotykowej.

SZCZOTKOWANIE, GŁASKANIE PRZEDMIOTAMI O RÓŻNYCH FAKTURACH

Przy dużej nadwrażliwości dotykowej, kiedy dziecko nie akceptuje dotyku innej osoby, zachęcamy je do samodzielnej stymulacji (własny dotyk jest akceptowany) i dopiero później stymulację rozpoczyna terapeuta.

HUŚTANIE, RUCH LINIOWY

Stymulacja układu przedsionkowego. Bezpośrednio wpływa na reakcje równoważne. Dodatkowym utrudnieniem jest wykonywanie przy tym innych czynności. Dziecko uczy się planowania ruchu oraz koordynacji oko – ręka.

ĆWICZENIA NA PIŁCE

W leżeniu przodem na piłce kształtujemy reakcje obronne (podparcie). Poprzez stymulację układu przedsionkowego wpływa się na poczucie bezpieczeństwa grawitacyjnego, napięcie prostowników (leżenie przodem) i napięcie zginaczy (leżenie tyłem).

RUCH OBROTOWY

Bardzo silna stymulacja układu przedsionkowego. Nie wszystkie dzieci akceptują ruch obrotowy, dzieje się tak zwłaszcza u tych, które mają dużą nadwrażliwość układu przedsionkowego.

DOWOLNE, ZŁOŻONE ĆWICZENIA PLANOWANIA RUCHU, RÓWNOWAGI I PROPRIOCEPCJI

Planowanie ruchu: przeskakiwanie przez przeszkody, biegnięcie torem. Równowaga – chodzenie i bieganie „stopa za stopą”. Propriocepcja – skoki i przewracanie się na miękki worek.

TURLANIE

Ćwiczenie skupiania wzroku na przedmiocie. Oczy kontrolują kierunek turlania. Jednocześnie dziecko nakłada krążki – następuje stymulacja układu przedsionkowego, dotyku i czucia głębokiego. Ćwiczenie wymaga odpowiedniego planowania ruchu.

STYMULACJA CZUCIA GŁĘBOKIEGO (PROPRIOCEPCJI)

Ucisk poprzez worek leżący na przeszkodach. Dziecko całym ciałem mocno przylega do twardej ścieżki. Mała przestrzeń wymaga odpowiednio zaplanowanego ruchu.

SAMODZIELNE ROZBIERANIE SIĘ I UBIERANIE

Bardzo ważny, chociaż zaniedbany element terapii. Pozwala poznać własne ciało, ułożenie i sposób przemieszczania w przestrzeni. Ćwiczenie uczy planowania ruchu, wymaga skupienia uwagi na przedmiotach. Jeden z pierwszych kroków do samodzielności.

Karolina Czynsz-Grabiec, psycholog

Tomasz Raźny, rehabilitant

Zdjęcia wykonane w gabinecie rehabilitacyjnym Fundacji Dzieciom „Zdążyć z Pomocą”

Ćwiczy Kacper Czajka, podopieczny Fundacji