Dogoterapia

Definicja dogoterapii jest to terapia kontaktowa z udziałem psa polegająca na wieloprofilowym usprawnianiu dzieci i dorosłych. Dogoterapia jest rodzajem pracy uzupełniającym szeroko rozumianą rehabilitację i nie może pozostać jedyną forma terapii a stanowi uzupełnienie całości oddziaływań terapeutycznych.
Spotkania z psami (a także z innymi zwierzętami) mogą przyjmować różne formy. Mogą to być spotkania jednorazowe lub ciągłe, mające na celu dostarczenie pozytywnych emocji lub  na przykład kształtujące funkcje poznawcze.

Zajęcia dogoterapii pomagają:

• przełamać lęk przed psami pogłębiać kontakt z nim poprzez podchodzenia do psa, głaskanie go i przytulanie,
• kształtować orientację w schemacie własnego ciała,
• poznawać budowę ciała zwierzęcia,
• stymulować zmysły: słuchu, wzroku, dotyku,
• ćwiczyć koncentrację uwagi,
• wyzwalać spontaniczną aktywność dziecka wobec psa,
• doskonalić sprawność ruchową poprzez ćwiczenia wykonywane przez dziecko we współdziałaniu z psem,
• kształtować i rozwijać umiejętność okazywania emocji i uczuć związanych z kontaktem ze zwierzętami,
• doskonalić umiejętność naśladowania ruchu całego ciała i poszczególnych gestów poprzez obserwowanie czynności wykonywanych przez zwierzę i naśladowanie ich (z pomocą terapeuty, nauczyciela, samodzielnie) np. chodzenie, siadanie, leżenie,
• uczyć wykonywania czynności pielęgnacyjnych wobec psa np. karmienia, czesania, wycieranie pyska,
• uczyć zasad bezpiecznego postępowania z psami,
• kształtować nawyki higieniczne związane z kontaktem z psami np. mycie rąk po zakończeniu zajęć,
• uczyć samodzielności poprzez stwarzanie dziecku możliwości samodzielnego wywiązywania się z działań podejmowanych wobec psa np. karmienie, prowadzenie na smyczy.

Zaobserwować można:

• duże ożywienie chorych w kontakcie ze zwierzętami,
• wyzwalanie reakcji pozawrebalnych np. ożywionej gestykulacji,
• wyzwalanie reakcji głosowych np. naśladowanie szczekania psa,
• wyzwalanie spontanicznej aktywności werbalnej poprzez wywoływanie okrzyków radości i wyrazów dźwiękonaśladowczych,
• pojawianie się pierwszych adekwatnych reakcji słownych np. wymówienie imienia psa,
• powtarzanie wyrazu "pies", imion psów, imion terapeutek,
• próby samodzielnego użycia ćwiczonych wyrazów w adekwatnych sytuacjach,
• wzbogacenie zasobu słownictwa biernego tzn. rozumienie słów związanych z dzieckiem, psem (nazwy części ciała, nazwy czynności, nazwy cech, nazwy akcesoriów związanych z psem),
• wzrost umiejętności wyrażania swoich uczuć w sposób werbalny i niewerbalny (gestami, mową ciała) w zależności od możliwości dziecka.

Zajęcia z udziałem psów pozwalają także:

• doskonalić sprawność aparatu cyrkulacyjnego: języka, warg, żuchwy,
• doskonalić sprawność aparatu oddechowego, który maja ścisły związek z usprawnianiem porozumiewania się dziecka z otoczeniem za pomocą mowy.

źródło: www.przyjaciel.pl, autor: Wioletta Bartkiewicz, Agnieszka Popławska